หลังกลับจากที่ได้ไปบวช(ปฏิบัติธรรม)

ทำอะไรบ้าง...?

 

     วันเเรกที่ไปถึง 5 ต.ค.50 ลงทะเบียนเก็บของ เปลี่ยนชุดแล้วก้อออกมาทำโยคะ (ชอบนะ แต่ทำทีไรปวดหัวทุกทีเรยอะ) แล้วก้อสวดมนต์ทำวัตรเย็น กว่าจะได้อาบน้ำ...น้ำก้อไม่ค่อยจะไหล กว่าผมจะแห้ง แต่แค่นี้ทนได้

     วันที่สอง ตื่นตี4 แต่งตัวออกไปทำวัตรเช้าและทำโยคะ หลังจากนั้นได้กินข้าวซะที (หิวนะเมื่อคืนอะ) ฟังการจัดรายการสาวิกาของแม่ชี หนุกดีนะ มีให้เราฟังเพลงด้วย...ลมหายใจเข้า ลมหายใจออก ดั่งดอกไม้บาน... เพราะดี ชอบๆ แล้วก้อกินข้าวกลางวัน กินขนมอีก กลัวหิวตอนดึก 55+ แล้วก้อไปเดินจงกรม นั่งสมาธิ ฝึกอานาปาณสติตกเย็นก้อกินน้ำปานะ ทำวัตรเย็นตอน 6 โมง แล้วก้อ อาบน้ำ เข้านอน (นอนไม่ค่อยหลับหรอก ตื่นตลอดอะ แต่เวลาที่เค้าให้นอนก้อไม่เยอะนะ แต่รู้สึกเหมือนนานเรยแหละ)

     วันที่สาม(วันนี้จะได้กลับบ้านแล้ว) ตามเคย ตื่นมาทำวัตร มันก้อมีสติหลุดมั่งแหละ เฮ้อ... แล้วก้อโยคะ วันนี้หลับไปเลยฝันอีก สงสัยกิเลสครอบงำซะละ แล้วมานั่งฟังจัดรายการวิทยุ เรากับเพื่อนจะก้อเดินออกมาเพื่อจะไปเก็บของกลับบ้าน แม่ชีถามว่า(ถามออกไมค์เลยนะ) ลูกๆจะไปไหนกัน คือเค้าไม่หั้ยเรากลับแหละ... แต่เราก้อเดินกลับที่พักกันไป เจอแม่ชีอีกคนเลยถามว่า เค้าปล่อยตอนไหนค๊ะ... (แม่ชีหน้าดุมากเรย แอบกลัว) ท่านถามกลับมาว่า พวกเทอมาทำอะไรกัน แล้วได้อย่างที่ต้องการรึยัง... ไม่รู้จะตอบยังไง ท่านเลยเรียกไปนั่งคุย ถามเรียงตัวเรยว่า ที่อยากมากันอ่ะ เพื่ออะไร ได้อะไรกลับไปรึยัง ถาม.... แล้วก้อตอบข้อสงสัยที่พวกเรายังไม่มีโอกาสได้ถามแม่ชีท่านอื่น... แล้วเราก้อได้รู้อะไรเพิ่งอีกเยอะเลยนะ

 

ได้อะไรบ้าง...?

     ก้อทำให้เราได้ข้อคิดไรมากมายเรยนะ แต่จะให้เขียนคงไม่พอแน่เรย แค่เราได้รู้ว่า ชีวิตนี้มันสั้น นอนหลับไปตื่นขึ้นมาได้ก้อดีแล้ว... พฤติกรรมที่เราเป็นอยู่ ก้อรู้ว่าควรจะปรับปรุงยังไง อยากทำให้ได้ เราจะพยายาม ปรับปรุงตัวเอง การคิดมากไม่ได้ช่วยอะไร มีแต่จะเพิ่มความทุกข์ให้กับตัวเองเท่านั้น จงฝึกจิตให้อยู่กับปัจจุบันขณะ อย่าปรุงแต่งไปอดีตหรืออนาคต เพราะการปรุงแต่ง สามารถสร้างได้ทุกอย่าง โดยที่มันคือการคิดไปเองของเราเท่านั้น อยู่ 3 วันเค้าห้ามใช้โทรศัพท์ เราก้อปิดเครื่องตลอดเรยแหละ หุหุ ไม่น่าเชื่อว่าจะทำได้นะเนี่ย...

 

.....ถ้าเพื่อนๆมีโอกาสที่จะทำอะไรดีๆ อย่าใช้คำว่า "เดี๋ยว" เพราะชีวิตคนเราสั้นนัก...