>>*+ JiNgO +*<<

ผิดมั้ยที่ช้านต้องการมีใครซักคนไว้คอยดูแล คอยปรึกษา คอยเป็นห่วงเป็นใย เป็นใครซักคนที่เป็นที่เป็นได้ทุกคนสำหรับช้าน...

   แด่...เทอ

เทอคือคนที่ชั้นตัดสินใจว่าคือคนนั้น เทอคือคนที่ชั้นมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้ เทอคือคนที่ช้านอยากอยู่ใกล้ๆ ทุกครั้งที่เราอยู่ด้วยกัน ช้านมีความสุขมากๆ แต่ทุกครั้งที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกันมันก้อทุกข์ทันที เพราะอะไรน่ะหรอ! เวลาที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกัน... ช้านอาจคิดมากไปเองเนอะ

ถ้าเมื่อไหร่ที่เทอคิดว่าความรักของช้านมันไม่มีค่า แค่เทอบอกมาคำเดียว คำเดียวจิงๆ จะไม่รั้งเทอให้ต้องทรมานอีกเลย แค่เราเห็นคนที่เรารักมีความสุข ก้อพอใจแล้ว

อาจจะเหมือนนิยาย แต่มันคือเรื่องจิง ทุกครั้งที่คิดมากมันจะเกิดคำถามขึ้นเสมอว่า...จะทำยังไงต่อไปดีล่ะ จะสู่ต่อมั้ย หรือ จะถอยซะตอนนี้ แต่คำตอบของทุกครั้งก้อคือ ไม่มีทาง ช้านตัดสินใจแล้ว ยังไงก้อจะต้องไปต่อ แม้ว่ามันจะมีอุปสรรค์มากมายแค่ไหน จนกว่าวันนึงเทอจะทิ้งช้านไป...เพราะมันคือความรักครั้งสุดท้ายของช้านแล้วจิงๆ

สอบเสดแร้วจ้า...แต่ แต่ มีทั้งรายงาน การบ้าน โปรเจค data lab อีกมากมายที่ต้องทำให้เสดก่อนเปิดเรียน แล้วปีใหม่จะมีความสุขมั้ยเนี่ย ช่วงนี้ยิ่งมีแต่เรื่องวุ่นวาย น่าเบื่อ ชวนหั้ยปวดหัวอยู่ตลอดอีกด้วย แต่ก้อนั่นแหละ มันคือบททดสอบหนึ่งที่เราต้องผ่านมันไปอย่างผู้ชนะ

...แค่จะบอกว่า ใครดีกะเรา เราก้อดีด้วยอะนะ เมื่อไหร่ที่เทอร้ายมา เราก้อพร้อมจะร้ายตอบ และเมื่อเราตัดสินใจจะทำอะไรแล้ว จะไม่ขอเปลี่ยนใจเด็ดขาด ไม่ว่าผลมันจะออกมาเป็นยังไงจะพร้อมรับมัน อะไรที่มันผ่านไปขอหั้ยมัยผ่านไปจิงๆ อย่ากลับมาทามหั้ยเราปวดหัวอีกเลยนะ จะขอลืม...

...ฉันเป็นคนที่เทอรัก แต่ฉันไม่ได้รักเทอ...

...เทอเป็นคนที่ฉันรัก แต่เทอไม่ได้รักฉัน...

เมื่อไหร่น้า... จะเจอคนที่ฉันรักเทอ และเทอรักฉัน ถ้าเรารักกัน คงมีแต่ความสุขนะ ว่ามั้ย...

 

Trip หนาวที่เขาใหญ่ @ Fountaintree  Resort

 

ผู้ร่วมชะตากรรม :  จิง-จิง อ้อม หวี พัด ภา ปุ้ม ปิ่น นกแล แหลม

มันคือ ทริปสาวโสด ไม่มีใครหาแฟนได้ซักคน... กลุ่มช้าน ทามไมเปงงี้ล่ะ

 

วันที่3 พ.ย. 50

     นัดรวมตัว 7 โมง แต่...กว่าจะมากันครบก้อ 9 โมงกว่าเข้าไปละ คนที่มาสายสุดอะ ไม่ต้องบอกนะ เค้ารู้ตัว หุหุ

ขึ้นรถได้ หญิงปุ้มอยากpee ๆ เดือดร้อนแวะมันบนทางด่วนแหละนะ แวะไหว้พระที่วัดพระพุทธฉาย (ถ้าจำไม่ผิดนะ) ทั้งลิง ทั้งช้าง รักสัตว์กันเจงๆ

ได้ข่าวว่า ช่างเลือกคนมาถ่ายรูปให้เจงๆนะ ต้องเลือกหน้าตาด้วยนะเนี่ย...

     ถึงที่พักได้ก้อถึงเวลาต้องไปเล่นกิจกรรมกันแล้ว...-

- เริ่มด้วย motor bike...และแล้ว ช้านก้อได้แผล เนี่องจากขายาวเกิ ติดแฮนด์รถ แถมไม่ค่อยจะถูกกะรถ 2 ล้อเท่าไหร่ ขับทีไร เป็นล้มทุกที เรยได้แผลเป็นคนแรกและอย่างแรกที่ได้เล่นเรยอะ

- ต่อด้วย paint ball...เป็นอะไรที่อยากเล่น และแสนกัว เป็นอะไรที่ ได้แผลอีกแล้ว เฮ้อ ชีวิตช้าน โดนยิงถูกแขนกะขา พองเรย มันเจ็บงี้นี่เอง แต่หนุกนะ ชอบๆ

- ขับรถ ATV  สนุกมากเรยอะ เป็นอะไรที่ชอบมากๆ เกิดอะไรขึ้นบ้าง 555+ คงไม่ลืมกันช่ายม้า

- ขับรถ Gokart เป็นอะไรที่ เกินคำบรรยาย สนุกแหละ แต่ ทรมานมากๆ มันวิบากเจงๆ ปวดแขน ปวดขาไปหมด ช้านขับไปติดหล่ม ก่าจะไปได้ ชาวบ้านด่า ถามว่า เมิงจอดทามไม ง่ะ ก้อกรูไปไม่ได้นี่หว่า...

- Game zone ปาเป้าลูกโป่ง โยนลูกบอล ช้านได้ตุ๊กตาทวิตตี้มาตัวนึง เเม่นเหมือนกันนะเรา และพวกเราก้อได้ปืนมาคนละ 1 อัน ... ชั้นมีปืน เทอก้อมีปืน พวกเรามีปืน และพวกเรามี gun และ gun ใครรักษามันไว้ไม่ได้นะ... พิจารณาตัวเองได้ละ

- water challange  มันสนุก มันเสียว แต่มันหนาว และมี 1 คน ว่ายน้ำไม่เป็น นกแล เทอนั่นแหละ เริ่มจาก ปีนขึ้นไปๆ เกาะไว้นะน้อง(พี่มันจะถีบช้านลงไปป่าวว้าเนี่ย) มีคนกรี๊ด นกแลอีกละ แล้วก้อปีนเชือกไป เดินบนแผ่นโฟมเหนือน้ำ แล้ว มีคนตกจากโฟม มีเพียง 1 เดียวเท่านั้น คนเดิมเรย

   รีบกลับที่พักเปลี่ยนชุด ไปว่ายน้ำ มันล้าละล่ะ แต่ เพื่อความอยาก เดินไปก้อมองทางไม่เห็นสายตาก้อสั้น สระว่ายน้ำ ตอนมืด ไม่เปิดไฟในสระ แซด มองก้อไม่เห็น หนาวก้อหนาว แตยังจะเล่นกัน ขาเดินกลับที่พัก เหลือ เรา อ้อม ภา (คิดผิดคิดถูกว้าเนี่ย) ไปกะพวกมานเนี่ย และแล้ว ก้อเดินมั่วเจงๆ

   อาบน้ำเสดก้อไปกินข้าวที่ตลาด ข้าวต้มร้านนั้น เชอะ หั้ยพวกช้านยกโต๊ะเอง คิดดู ผู้หญิงตัวเล็กๆ ทั้ง 9 ต้องทำเอง เปลี่ยนร้านดีก่า กลับถึงห้องได้ กินต่ออีก แล้วก้อมานั่งจั่วกัน ช้านละแล้ว No al  No การพนัน แต่นั่งสอนมันเล่นแทน เหอๆ แล้วหลังจากนั้น เราก้อไปนอนอีกห้อง เกิดรายขึ้นม่ายรุแล้วอะ

 

วันที่ 4 พ.ย. 50

     ใครฟระโทรมาปลุกแต่เช้า 6 โมง อะ คิดดูๆ ช้านไม่ตื่นหรอก หวี ปิ่น พัด แหลม ปุ้ม ไปเล่นกิจกรรมที่เหลือต่อ เราเรยอดยิงธนูเรย รีบกลับบ้าน แวะซื้อของฝากที่ ฟาร์ม โชคชัย ฟาร์มข้าวโพดและ ร้านครูต้อ ขายกระหรี่ปั๊บ ขึ้นรถได้ คุณเทอทั้งหลายยังไม่หายคันมือ จั่วกันต่อในรถ แต่ช้านละขอบาย หลับตั้งแต่ขึ้นรถ ตื่นอีกที ถึง กทม. ละ เนี่ย

 

ขอบคุณทุกความสนุก ทุกความทรงจำ ทุกเสียงหัวเราะ Trip หน้า คงจะไปกันได้อีกครบๆนะ...

 

*** ช่วงนี้งานเยอะ เรียนหนัก งานหนัก หนักใจ เครียด ไปปลดปล่อยมาดีขึ้นนิดนึง เฮ้อ...ชีวิต น้อ ชีวิต

 

 

 

 

หลังกลับจากที่ได้ไปบวช(ปฏิบัติธรรม)

ทำอะไรบ้าง...?

 

     วันเเรกที่ไปถึง 5 ต.ค.50 ลงทะเบียนเก็บของ เปลี่ยนชุดแล้วก้อออกมาทำโยคะ (ชอบนะ แต่ทำทีไรปวดหัวทุกทีเรยอะ) แล้วก้อสวดมนต์ทำวัตรเย็น กว่าจะได้อาบน้ำ...น้ำก้อไม่ค่อยจะไหล กว่าผมจะแห้ง แต่แค่นี้ทนได้

     วันที่สอง ตื่นตี4 แต่งตัวออกไปทำวัตรเช้าและทำโยคะ หลังจากนั้นได้กินข้าวซะที (หิวนะเมื่อคืนอะ) ฟังการจัดรายการสาวิกาของแม่ชี หนุกดีนะ มีให้เราฟังเพลงด้วย...ลมหายใจเข้า ลมหายใจออก ดั่งดอกไม้บาน... เพราะดี ชอบๆ แล้วก้อกินข้าวกลางวัน กินขนมอีก กลัวหิวตอนดึก 55+ แล้วก้อไปเดินจงกรม นั่งสมาธิ ฝึกอานาปาณสติตกเย็นก้อกินน้ำปานะ ทำวัตรเย็นตอน 6 โมง แล้วก้อ อาบน้ำ เข้านอน (นอนไม่ค่อยหลับหรอก ตื่นตลอดอะ แต่เวลาที่เค้าให้นอนก้อไม่เยอะนะ แต่รู้สึกเหมือนนานเรยแหละ)

     วันที่สาม(วันนี้จะได้กลับบ้านแล้ว) ตามเคย ตื่นมาทำวัตร มันก้อมีสติหลุดมั่งแหละ เฮ้อ... แล้วก้อโยคะ วันนี้หลับไปเลยฝันอีก สงสัยกิเลสครอบงำซะละ แล้วมานั่งฟังจัดรายการวิทยุ เรากับเพื่อนจะก้อเดินออกมาเพื่อจะไปเก็บของกลับบ้าน แม่ชีถามว่า(ถามออกไมค์เลยนะ) ลูกๆจะไปไหนกัน คือเค้าไม่หั้ยเรากลับแหละ... แต่เราก้อเดินกลับที่พักกันไป เจอแม่ชีอีกคนเลยถามว่า เค้าปล่อยตอนไหนค๊ะ... (แม่ชีหน้าดุมากเรย แอบกลัว) ท่านถามกลับมาว่า พวกเทอมาทำอะไรกัน แล้วได้อย่างที่ต้องการรึยัง... ไม่รู้จะตอบยังไง ท่านเลยเรียกไปนั่งคุย ถามเรียงตัวเรยว่า ที่อยากมากันอ่ะ เพื่ออะไร ได้อะไรกลับไปรึยัง ถาม.... แล้วก้อตอบข้อสงสัยที่พวกเรายังไม่มีโอกาสได้ถามแม่ชีท่านอื่น... แล้วเราก้อได้รู้อะไรเพิ่งอีกเยอะเลยนะ

 

ได้อะไรบ้าง...?

     ก้อทำให้เราได้ข้อคิดไรมากมายเรยนะ แต่จะให้เขียนคงไม่พอแน่เรย แค่เราได้รู้ว่า ชีวิตนี้มันสั้น นอนหลับไปตื่นขึ้นมาได้ก้อดีแล้ว... พฤติกรรมที่เราเป็นอยู่ ก้อรู้ว่าควรจะปรับปรุงยังไง อยากทำให้ได้ เราจะพยายาม ปรับปรุงตัวเอง การคิดมากไม่ได้ช่วยอะไร มีแต่จะเพิ่มความทุกข์ให้กับตัวเองเท่านั้น จงฝึกจิตให้อยู่กับปัจจุบันขณะ อย่าปรุงแต่งไปอดีตหรืออนาคต เพราะการปรุงแต่ง สามารถสร้างได้ทุกอย่าง โดยที่มันคือการคิดไปเองของเราเท่านั้น อยู่ 3 วันเค้าห้ามใช้โทรศัพท์ เราก้อปิดเครื่องตลอดเรยแหละ หุหุ ไม่น่าเชื่อว่าจะทำได้นะเนี่ย...

 

.....ถ้าเพื่อนๆมีโอกาสที่จะทำอะไรดีๆ อย่าใช้คำว่า "เดี๋ยว" เพราะชีวิตคนเราสั้นนัก...